De beste Nederlandse en Belgische SF, Fantasy en Horror van 2019

Home » Jaar » 2018 » Zwaard en de vrouw van de Vijftiende Keizer : Jaap Boekestein

Zwaard en de vrouw van de Vijftiende Keizer

Jaap Boekestein

 

De Hulcoi-barbaren bedreigden het Hemelse Rijk. Ze vernietigden legers, steden en velden net zo gemakkelijk als wolven een kudde schapen verslonden.

‘We moeten het doen, het is onze enige optie,’ adviseerden de adviseurs de Vijftiende Keizer.

‘Anders zullen die barbaren onze tempels als stallen gebruiken, ze zullen pissen op de graven van onze voorouders en ze zullen onze kinderen afslachten.’

‘Het zal zo zijn,’ beval de Vijftiende Keizer, en zo geschiedde het. Voor het eerst in een halve eeuw werden de deuren van het binnenste heiligdom van de Tempel der Schreeuwende Zielen geopend. De oude priester, vijf acolieten en de eerste minister van de Vijftiende Keizer gingen naar binnen.

Midden in de kale ruimte stond een eenvoudige houten standaard met een groot zwaard. Het staal was zwart, bedekt met vreemde tekens. Zelfs van een afstand leek het faam, bloed en de dood te beloven.

De oude priester gaf een van de acolieten een teken. De jonge, sterke man stapte naar voren en pakte het wapen.

Een kreet van pijn. Zijn lichaam trilde, zijn gezicht vertrokken. Hij leek te groeien en hief het oude zwaard op. De acoliet hanteerde het wapen niet, nee, het staal leek in zijn hand te groeien.

Metaal en vlees versmolten, magie steeg, honderd zielen verslonden er één.

De eerste minister van de Vijftiende Keizer piste van angst onder zijn statige gewaden maar hij vluchtte niet, noch de priester en de over­gebleven volgelingen.

Plots was het stil in de tempel. De stank van verschroeid haar hing in de lucht. Er was geen jongeman meer, geen zwaard. In het binnenste heiligdom van de Tempel der Schreeuwende Zielen stond nu een enorme gespierde man met demonische rode ogen. Zijn rechterarm eindigde in een naakt blad dat hongerig glom in het licht van de kaarsen. Dit was Zwaard, de dood van de keizersvijanden, de gesel van de barbaren, de weduwe-maker. Voor de negende keer in de geschiedenis van het Hemelse Rijk, werd Zwaard gewekt.

De priester en de acolieten vielen op hun knieën en hun hoofd raakte de koude stenen vloer. De eerste minister van de Vijftiende Keizer boog niet, hoewel het al zijn wilskracht vergde. Met een droge keel zei hij: ‘Zwaard, luister. Je keizer heeft je nodig. Barbaren plunderen onze grenzen. Zoek ze op en vernietig ze. Dat is wat uw keizer beveelt. ‘

‘En zo zal het zijn,’ antwoordde Zwaard, zijn stem diep en resonerend. ‘Breng me naar die vijanden.’

 

#

 

Het duurde drie weken om een leger samen te stellen dat de keizer en zijn hof waardig was.

Uiteraard reed de Vijftiende Keizer met zijn soldaten mee om de barbaarse hordes te vernietigen.

Met Zwaard aan zijn zijde zou hij zeker slagen.

Waar de keizer ging, ging zijn hofhouding, zodat het leger werd gevolgd door een trein van karren en rijtuigen met hovelingen, adviseurs, dienaren, waarzeggers, concubines, tovenaars, priesters, voorproevers, koks, zangers, dansers, berenworstelaars, wijnmeesters en al die duizend en één andere lieden nodig voor het goede verloop van het keizerlijke hof.

Natuurlijk reed Zwaard met de Vijftiende Keizer. De krijger sprak zelden, maar zijn ogen brandden en het nachtzwarte staal van zijn armzwaard rustte naakt op zijn schoot.

De vrouw van de Vijftiende Keizer reed met haar man en bewonderde de bovenmenselijke krijger. Zij flirtte – quasi onschuldig, zoals alle dames aan het hof – met Zwaard. Het was tevergeefs, omdat hij zelden antwoordde, maar dat weerhield haar er niet van om met haar zachte handen schijnbaar per ongeluk de demonische spieren aan te raken, of zijn geharde huid terloops te strelen met haar waaier of de zachte zijde van haar gewaad.

Zwaard reageerde niet op haar geflirt, onschuldig of niet.

De karavaan met alle rijkdommen vormde een onweerstaanbaar doelwit voor de Hulcoi-barbaren.

Het keizerlijke leger? Ha! Ze hadden een dozijn of meer legers verpletterd. En dat wezen Zwaard?

Sprookjes en sluwe leugens om goedgelovige kinderen bang te maken. Nee, ze zouden die zwakke keizer verpletteren, zijn wijn drinken, zijn vrouwen verkrachten en een berg van schedels bouwen.

Dus vielen de barbaren het leger van de keizer aan op een modderig veld in de buurt van de Grote Schildpadrivier.

De strijd … Luister naar de liederen als je meer wilt weten over de strijd. De veldslag was enorm, het was hevig, het was vreselijk. Mannen en paarden stierven, bloed stroomde, zwermen pijlen verduisterden de hemel. Gehuil en geschreeuw, de stank van bloed en stront. In het midden van dit al schreed Zwaard, strijdend, dodend. Hij onthoofdde vijandige ruiters met een enkele klap maar hij was niet zomaar een vechtmachine. Hij was een generaal, een leider, een held. Hij won de strijd, hij doodde honderden vijanden met één hand. Hij was Zwaard, de Oogster van Zielen.

 

#

 

De vrouw van de Vijftiende Keizer reed over het verlaten slagveld op haar tamme witte merrie. Een verrassingsaanval van barbaarse ruiters had de verdediging van de keizerlijke harem gedecimeerd.

De dames aan het hof waren nooit echt in gevaar geweest, maar de Vijftiende Keizervrouw had van de gelegenheid gebruik gemaakt om te ontsnappen aan de keizerlijke wachten. Een vreemde drang dreef haar tot die roekeloze daad. Zij reed over de de nu stille velden, op het kermen van de gewonden en het lachen van de kraaien na. Verder en verder reed zij. De stervenden geloofden dat ze een van de oorlogs­godinnen was die de dode helden kwamen halen naar een glorieus hiernamaals. Ze kreunden van wanhoop toen zij hen achterliet om de gevreesde vergetelheid tegemoet te treden: het lot voor hen die te licht waren bevonden.

Eindelijk vond ze waar ze naar op zoek was.

Het grote oorlogspaard van Zwaard was onder hem gestorven en de reusachtige man was alleen, omringd door bergen van doden: keizerlijke soldaten, maar voornamelijk barbaren. Zijn helm was verdwenen, zijn wapenrusting lag in stukken, zijn lichaam en zwarte armzwaard waren bedekt met het bloed van andere mannen. De Vijftiende Keizervrouw hield haar paard in, plotseling bang.

Zij was alleen met die man die geen man meer was maar iets veelomvattender. Hij kon haar verpletteren met een enkele slag. Zij was machteloos om hem tegen te houden als hij ervoor koos om dat te doen. Noch haar schoonheid, noch haar rang, noch haar man zouden haar kunnen redden. Nooit was ze dichter bij de dood geweest en het gevaar zorgde ervoor dat haar hart sneller klopte en haar bloed kolkte. De vrouw van de keizer klom van haar paard.

‘Zwaard, herken je mij?’ vroeg zij terwijl ze naar hem toe liep.

‘Natuurlijk. U bent de vrouw van de keizer, vrouwe.’

Zij wachtte op meer, maar Zwaard zweeg. Zijn demonische ogen brandden en bleven haar aankijken.

‘Je hebt dapper gevochten, Zwaard. Ik denk dat je gewonnen hebt.’

De keizersvrouw speelde met haar haar dat op de een of andere manier los was geraakt en zij bleef de stilte vullen: ‘De keizer zal je bedanken, maar…

Ik zou je persoonlijk willen bedanken, Zwaard.

Voor wat je vandaag hebt gedaan. ‘

Weer zei hij niets.

‘Ik … jij bent een soldaat, zwaard. De ultieme soldaat. Ik ben slechts een vrouw. Laat me je bedanken op de enige manier die ik kan.’

Ze opende haar gewaden en onthulde haar zachte geparfumeerde lichaam. De vrouw van de Vijftiende Keizer huiverde, van lust, van angst, van diepe duistere verlangens naar deze meer-dan-man die had gevochten en gedood en gedood.

Zwaard deed een stap, zijn stalen armzwaard sneed met de precisie van een meester-vakman door zijde en doek, maar niet door het hete vlees eronder.

Met zijn andere hand trok hij haar naar zich toe. Hij nam haar op het slagveld, in modder, bloed en vuiligheid.

Zij stond hem toe haar te nemen, ze had er naar verlangd. Met de steelarm van Zwaard scherp tegen haar keel en zijn andere – dat man-ding – zwaard in haar schreeuwde en kreunde ze toen hij haar sloeg met al zijn lust en onmenselijke woede. Ze had zich nooit levender gevoeld.

Naderhand kroop de vrouw van de keizer weg, haar delicate gewaden gescheurd en vies, haar lichaam besmeurd met zweet en bloed, haar buik vol vuur en met een tevreden glimlach op haar gezicht.

Zwaard glimlachte niet, maar met zijn rode duivelse ogen zag hij haar vertrekken.

Die nacht vierden de imperialisten hun overwinning. De keizer toostte op de gezondheid van Zwaard, toespraken werden gemaakt, liederen werden gezongen, gevangenen werden met hun eigen paarden vertrapt.

Stil maar gloeiend zat de vrouw van de Vijftiende Keizer naast haar man. Zij durfde niet te veel naar Zwaard te kijken, maar tegelijkertijd kon ze haar ogen niet van hem afhouden.

Wist de Vijftiende Keizer dat? Wat was gebeurd er tussen Zwaard en zijn vrouw? Natuurlijk wist hij het. Er waren geen geheimen aan het hof, zelfs niet op het slagveld in een onbeduidende provincie. Hij gaf gewoon niet toe dat hij het wist. De barbaren bedreigden zijn rijk, zijn dynastie. Zwaard had één slag gewonnen, maar er waren nog veel meer veldslagen te winnen voordat de barbaren echt verslagen werden. En zijn vrouw? Ze had maar een kleine prijs te betalen. Hij had jaren geleden de belangstelling voor haar verloren, na de derde zoon die hij met haar verwekte. Zwaard kon haar hebben.

Wanneer de oorlog voorbij was, kon hij haar altijd bevelen haar hoofd te scheren en tot een klooster toe te treden waar zij haar dagen in armoede en kuisheid zou doorbrengen.

De vrouw van de Vijftiende Keizer wist niets over de gedachten van haar man. Zij was verliefd.

Of misschien was het geen liefde, maar zeker lust.

Zij durfde de levende moordmachine niet te benaderen, maar elk moment dat ze wakker was, dacht ze aan hem. Haar dromen waren verhit en overspelig, net als haar gedachten.

Zwaard had de strijd gewonnen, maar niet de oorlog. Nog niet in ieder geval. De provincies die verloren waren gegaan, moesten opnieuw veroverd worden, nieuwe grenzen moesten gelegd worden, het rijk moest het land van de barbaren claimen om de dreiging voor eens en voor altijd te beëindigen.

Dus na vijf dagen pakten het leger en het hof de boel in en gingen op weg.

De vrouw van de Vijftiende Keizer reed op haar witte merrie terwijl haar dames van het hof in hun rijtuigen vertoefden.

‘Vertel me eens over Zwaard,’ vroeg ze aan de oude priester van de Tempel der Schreeuwende Zielen. ‘Wat is hij?’

De oude priester gehoorzaamde: ‘Eens, lang geleden, werd het rijk belegerd door barbaren. Lang was de oorlog, verschrikkelijk waren de veldslagen, zovelen stierven dat de grond zelf rood kleurde en de doden rotten in de velden omdat er niemand meer resteerde om hen te begraven. De keizer van die tijd was een wijze man en wist dat er altijd barbaren zouden zijn die verlangend waren naar de rijkdom van het Hemelse Rijk. Hij beval de creatie van een superieur wapen om te gebruiken wanneer dat nodig was. Jarenlang werkten de beste wijzen en tovenaars van het rijk aan dit wapen. Ze namen de honderd machtigste strijders en generaals, allen oorlogshelden, en lieten hen naar de Tempel der Schreeuwende Zielen gaan. Rook reikte naar de hemel, metaal werd gehamerd, goden en demonen werden opgeroepen. Het bloed en de zielen en geesten van de honderd helden werden met staal van de sterren vermengd. Het was vreselijk, zelfs kwaadaardig, maar het moest worden gedaan. Aan het einde was er een wapen, een zwaard, het stalen deel van Zwaard. In slechte tijden hoefde alleen een man het wapen op te nemen en Zwaard zou geboren worden.’

De vrouw van de Vijftiende Keizer luisterde en voelde zich warm en opgewonden. Ze had met zo’n wezen gelegen, voortgekomen uit honderd helden, de redder van het rijk.

‘Kan een man zoals Zwaard worden gedood?’ vroeg de vrouw van de Vijftiende Keizer. Ze reden een nieuwe slag tegemoet en haar ziel werd ziek door de gedachte dat haar geliefde gewond zou kunnen raken of dat hij – de Goden verhoede! – zelfs dood kon gaan.

‘Zwaard zal sterven,’ antwoordde de oude priester en hij vernietigde daarmee al haar hoop.

‘Ofwel door de hand van de vijand of door pure uitputting. Geen sterfelijke mens kan lang Zwaard zijn. Uiteindelijk zal zijn hart het opgeven.’

‘Wat zal er dan gebeuren?’ fluisterde ze, haar keel dichtgeknepen door verdriet en wanhoop.

‘Een nieuwe man zal het wapen opnemen en Zwaard worden. Tijdens het bewind van de Negende Keizer in de oorlog tegen de Shaw Hazeebarbaren stierf Zwaard drie keer voordat de barbaren ten slotte werden vernietigd.’ De oude priester knikte. Hij leek een beetje op een oude gerimpelde spookaap met witte snorharen.

‘Maar … zal het nieuwe zwaard hetzelfde zijn als het oude?’ Zal hij zich mij herinneren?

‘Absoluut, uwe Hoogheid. Het lichaam is slechts een vat voor de ziel van Zwaard. Honderd helden gaven hun leven om tot een nieuw wezen te worden gesmeed. In zekere zin is Zwaard net zo levend als u of ik, beste dame. Zijn echte lichaam is het staal. Het vlees is slechts … een verlengstuk, zoals een marionet aan een touwtje of als het paard van een ruiter.’

De woorden van de oude man troostten de vrouw van de Vijftiende Keizer een beetje. Zelfs als Zwaard doodging, zou hij terugkomen. Tenminste… zo lang als de oorlog woedde.

 

#

 

Meer veldslagen, meer bloed, meer dood, meer gestolen momenten van rauwe seks tussen de vrouw van de Vijftiende Keizer en Zwaard. Zij kon het niet helpen, ze was verslaafd. Elk moment verlangde zij naar het volgende gevecht, de volgende ontmoeting.

En de keizer wist, oh hij wist het, maar hij deed niets. Hij was de keizer, als hij ervoor koos dat er iets niet gebeurde, gebeurde het niet. Trouwens, met zijn afgestompte verlangens vond hij de hele situatie in het geheim zelfs ietwat opwindend. Zijn concubines fluisterden onderling over de nieuwe kracht en lust die de Vijftiende Keizer in de slaapkamer tentoonstelde.

‘Het moet de frisse lucht zijn,’ fluisterde iemand.

‘Of een dag op een paard rijden,’ fluisterde een ander.

‘Nee, het is mijn nieuwe parfum gemaakt van lelieknoppen en geslepen eenhoornhoeven,’ zei een derde. Zij was heel mooi, maar niet al te slim.

Uiteindelijk was het na verschillende campagnes tijd voor de laatste veldslag: de belegering van de hoofdstad van de barbaren.

Achter de muren schuilden hun koning en sjamanen en witharige heksen en de grootste, resterende strijders, bang voor Zwaard en het leger van de Vijftiende Keizer.

In een van de verhalen van weleer, van veraf, duurde het tien jaar om een stad te veroveren, en alleen door een sluw plan slaagden de belegeraars er in de poorten te slechten.

Zwaard en het keizerlijke leger hadden slechts tien dagen nodig om de hoofdstad van de barbaren te veroveren en te vernietigen. Heel de stand brandde, geen man, vrouw, kind of dier werd gespaard, het hart en de ziel van de barbaren werd voor eens en altijd vernietigd.

De Vijftiende Keizer vond zijn vrouw en Zwaard in de nasleep van de strijd. Zij lag bovenop hem, hij lag in haar.

De vrouw van de keizer gilde. Zij kroop weg en bedekte zich met de bevlekte, gescheurde gewaden.

Zwaard stond op, naakt.

‘Ik ben je keizer,’ bulderde de Vijftiende Keizer, ‘is dat niet waar?’

‘Dat is waar, u bent mijn keizer,’ antwoordde Zwaard.

De Vijftiende Keizer wees naar zijn vrouw.

‘Dood deze vrouw,’ zei hij. ‘Ze zal boeten voor haar zonden.’ Verdwenen waren de plannen om haar in een klooster te stoppen. Hij was de Vijftiende Keizer, vernietiger van barbaren. Hij had smaak van bloed geproefd en het beviel hem goed. Hij zou haar zien sterven, haar bloed rood en heet druipend in de vuiligheid. Een passend einde voor een hoer.

‘Je kunt dit niet doen! Ik ben je vrouw!’ riep ze uit.

‘Ik ben de keizer.’ Dat was alles wat de Vijftiende Keizer hoefde te zeggen.

Zwaard greep haar lange zwarte haar, zoals hij al zo vaak had gedaan. Hij hief zijn wapen op, het stalen deze keer.

De tranen liepen over haar gezicht, maar ze schudde haar hoofd, stond rechtop, vol woede. Zij had geleefd, ze had liefgehad en nu zou ze sterven.

Ze stond daar op het slagveld met de waardigheid van een hoog­geboren vrouw, de vrouw van een keizer, iemand die niets meer te verliezen had.

‘Jij bent de barbaar,’ spuugde ze naar haar man. ‘Ineengedoken achter mannen die groter zijn dan jezelf, vernietigend wat waar en echt is.’

De Vijftiende Keizer lachte. ‘Dus ik ben de barbaar? Ik accepteer die titel graag. Zelfs barbaren hebben meer eer dan een modderige kruipende slang zoals jij.’

De vrouw antwoordde niet. In plaats daarvan wendde ze zich tot Zwaard en keek in zijn vlammende demonische ogen. ‘Zwaard, mijn lief. Doe wat je moet doen, ik vergeef je.’

Zwaard knikte. Hij hief zijn wapen. Twee, drie, vier stappen. Zijn zwaardarm schoot uit. Het hoofd van de Vijftiende Keizer, de zelfbenoemde barbaar vloog door de lucht.

Het was doodstil. Niemand durfde te bewegen, niemand durfde te spreken, niemand durfde te ademen.

De moeder van de toekomstige Zestiende Keizer was de eerste: ‘Mijn zoon zal de nieuwe keizer worden wanneer hij de mannelijkheid bereikt. Tot die tijd zal ik op de troon zitten.’

Niemand durfde te protesteren. Niet met Zwaard die daar stond en het nog stuiptrekkende lijk van de laatste keizer dat in de modder lag.

De keizerlijke regentes pakte Zwaard bij de hand, haar ogen vol van lust. ‘Om het rijk te beveiligen, moeten we de volkeren aan onze grenzen onderwerpen. Allemaal. Laten we ten oorlog gaan.’

Voor het eerst glimlachte Zwaard.

Share Buttons

Categories